سفر

یک متخصص آلمانی در پزشکی فضایی در آخرین تحقیقات خود به این نتیجه رسیده است که فضانوردان در طول ماموریت‌های فضایی خود به دلیل کمبود جاذبه قد بلندتر می‌شوند. زمانی که انسان در فضا قرار بگیرد دیسک‌های ستون فقرات او منبسط می‌شوند و طول انسان به طور متوسط پنج و نیم سانتی متر در ۲۴ ساعت اول افزایش می‌یابد. البته هنگامی که فرد به زمین باز می شود، قدش به طول اولیه خود باز می‌شود. با مجله دلتا همراه باشید تا بیشتر با تغییرات عجیب بدن در فضا آشنا شوید.

تغییرات عجیب بدن در فضا

این متخصص بیان کرد تغییر کوتاه مدت نیز در بدن فضانوردان رخ می‌دهد که جابجایی مایعات بدن به سمت بالا و سر است. این امر منجر به ادرار کردن ۱.۵ لیتر آب در ۲۴ ساعت اول می‌شود؛ همچنین صورت فضانورد بسیار پر و پا‌ها بسیار لاغر می‌شوند. البته با نبود آب در پاها، اتفاقی برایشان نمی‌افتد.

در فضا مراقب عضله‌هایتان باشید

گانزه اعتقاد دارد در درازمدت عضلات به دلیل عدم استفاده و نبود نیروی گرانش تحلیل می‌رود. حرکت از یک مکان به مکان دیگر در فضا فقط مستلزم هل دادن یک جسم سنگین است و عضله قلب کوچکتر می‌شود. فضانوردان در ایستگاه فضایی بین‌المللی روزانه دو ساعت و نیم تمرینات بدنی انجام می‌دهند.

فضانوردان از دوچرخه ثابت با کفش‌های روی پدال، یک وسیله تمرین قدرتی و تردمیل استفاده می‌کنند تا از آسیب به عضله‌های خود جلوگیری کنند. به عنوان مثال در ماموریت‌های آتی به مریخ امکان بردن این وسایل به دلیل کمبود فضا وجود نخواهد داشت. جستجو برای یافتن راه‌های دیگری برای جلوگیری از انقباض عضلانی در حال انجام است.

همچنین انجام تحقیقات در زمینه تحریک الکتریکی عضلات با همکاری یک گروه بین المللی است. اگر ماهیچه‌ها با الکتریسیته تحریک شوند، ممکن است انسان نیاز چندانی به تمرین نداشته باشد و این امر باعث صرفه جویی در فضا نیز خواهد شد. قرار است در سال‌های آینده ۱۶ فضانورد در ایستگاه فضایی بین المللی در این آزمایش شرکت کنند.

بیشتر بخوانید: برای مطالعه بیشتر مطالب دانستنی مطلب همه این حیوانات به ماه سفر کرده‌اند! را بخوانید.

شروع سفر حیوانات به ماه از سال ۱۹۴۰ میلادی آغاز شد و کشورها به عنوان یکی از سر فصل‌های تحقیقات خود در فضا اقدام به فرستادن حیوانات و جاندارانی نمودند که هم متنوع باشند و هم از انواع مختلف نژادهای حیوانی باشند. اگر می‌خواهید با حیواناتی که به ماه فرستاده شدند آشنا شوید در ادامه با ما در مجله دلتا همراه باشید تا آن‌ها را به شما معرفی نماییم.

حیواناتی که به ماه فرستاده شدند

مگس‌ فضایی

اولین حیواناتی که به ماه فرستاده شدند برعکس تصور خیلی از افراد، مگس‌ها بودند. البته این روند سفر مگس‌ها به فضا هنوز هم قطع نشده است بلکه سازمان‌های هوا و فضای مختلفی همچون ناسا، هنوز هم اصرار دارند که با فرستادن انواع مگس‌ها هم روند زندگی بیولوژیک این حیوانات را در فضا می‌سنجند و هم می‌بینند که این نوع از موجودات بر روی بدن و زندگی انسان در فضا چه تاثیری دارند.

یکی از انواع حشره‌ها و مگس‌هایی که به ماه خیلی فرستاده می‌شوند، مگس‌های میوه‌خوار هستند. جالب است بدانید که این نوع از حشرات با انسان‌ها از نظر ژن‌های بیماری تا ۷۵ درصد کدهای مشابه دارند و به همین خاطر از آن‌ها برای این آزمایشات، بسیار استفاده می‌شود. در ضمن این موجودات نیاز به محیط و یا تجهیزاتی خاص برای نگهداری ندارند.

شامپانزه ای به نام هَم، جایگزین انسان در فضا!

یکی از انواع حیواناتی که به ماه فرستاده شد یک شامپانزه به نام هم بود که در سال ۱۹۶۱ میلادی به فضا فرستاده شد. جایی که هَم در آن قرار گرفته بود، یک موشک به نام مرکوری ردستون (Mercury Redstone) بود. هَم بعد از این که برای اولین بار به فضا رفت، سریعا بازنشست شد و تا سال ۱۹۸۳ میلادی هم زندگی کرد.

درباره هَم باید بدانید که این شامپانزه حتی بعد از مرگش هم به علوم فضانوردی کمک کرد. پس از مرگ هم استخوان‌های هَم به نیروی هوایی آمریکا تحویل داده شد تا بر روی آن مطالعاتی صورت بگیرد.

اولین سگ فضانورد، لیکا!

دانمشندان بلند پرواز شوروی در سال ۱۹۵۷ میلادی یک سگ به نام لیکا را به فضا فرستادند. این دانشمندان از بین سگ‌هایی که در خیابان‌های مسکو زندگی می‌کردند یکی از آن‌ها به نام لیکا را انتخاب کردند. این سگ عنوان یکی از حیواناتی که به ماه فرستاده شدند را نصیب خود کرد.

البته لیکا در این مسیر تنها نبود و به همراه آن دو سگ دیگر که دقیقا برای همین امر تربیت شده بودند با ماهواره اسپوتنیک ۲ (Sputnik 2) به فضا فرستاده شدند.

بیشتر بخوانید: برای مطالعه بیشتر مطالب دانستنی مطلب ماجراهای عجیب درمورد سفرهای فضایی که نمی‌دانید! را بخوانید.

اگر انسان نسبت به جهان هستی و فضا کنجکاو نبود، شاید هیچوقت نه گوشی‌ها دوربین داشتند نه کامپیوترها. در ادامه این مطلب از مجله دلتا با وسایلی که ساخت آن‌ها را مدیون سفرهای فضایی هستیم، آشنا خواهید شد.

۱. کفش‌های ورزشی

اگر فناوری ساخت لباس‌های فضانوردی نبود، از کفش‌های راحت ورزشی به شکلی که امروزه استفاده می‌کنیم، استفاده نمی‌شد. کفی ضربه‌گیری که در وسط کفش‌های ورزشی قرار دارد، با همان فناوری‌‌ ساخته می‌شود که در تولید لباس‌های فضانوردی به کار می‌رود. در لباس فضانوردان، ضربه گیر به‌منظور استحکام بیشتر استفاده می‌شود.

۲. گوشی‌های دوربین دار

اگر بخواهیم چیزی را روی دستگاهی نصب کنیم و آن را به فضا بفرستیم، از جهت اندازه و وزن با محدودیت زیادی روبه‌رو هستیم. به همین دلیل در دهه ۱۹۹۰، گروهی برای ساخت دوربین‌های بسیار کوچک و سبک دست به‌کار شدند. امروزه، دوربین‌های گوشی‌ها نیز با استفاده از همین فناوری ساخته می‌شود.

۳. موس

کسی که برای اولین بار موس را اختراع کرد یکی از محققین ناسا بود. البته او این اختراع را با نام «نشانگر محل x-y در صفحه نمایش» ثبت کرده است. هدف از ساخت این وسیله راحت‌تر کردن تعامل میان کامپیوترها و فضاپیما بود. این محقق نمی‌دانست سال‌ها بعد با اختراع خود زندگی بسیاری از افراد را تحت تاثیر قرار خواهد داد.

۴. سیستم‌های تصفیه هوا

فضانوردان برای آنکه بتوانند در سفرهای طولانی مدت فضایی دوام آورند به یک منبع غذایی قابل اتکا نیاز دارند. ایجاد سیستم گردش هوا برای پرورش مواد غذایی، چالش بزرگی برای مهندسان فضایی بود. اما آن‌ها راه حلی برای این چالش پیدا کردند که به فناوری‌ تصفیه هوا تبدیل شد. امروزه، از این دستگاه‎‌ها در بیمارستان‎‌ها، خانه‎‌ها، فروشگاه‌های مواد غذایی و … استفاده می‎‌شود.

۵. جاروهای شارژی

سال‌ها پیش ناسا موتوری طراحی کرد، تا بتواند از لایه‌های عمیق کره ماه نمونه برداری کند. این همان فناوری‌ ساخت جاروهای کوچک، دستی و پراستفاده یعنی جاروهای شارژی است.

۶. لامپ‌های ال‌ای‌دی

لامپ‌ ال‌ای‌دی نسبت به لامپ‌ معمولی ایمن‌تر است و مقاومت بیشتری در برابر شکستگی دارد. همچنین، این لامپ‌ برق کمتری مصرف می‌کند. به همین دلیل این روزها طرفداران زیادی پیدا کرده‌ است. از فناوری چراغ‌های ال‌ای‌دی (قرمز رنگ) در ابتدا برای پرورش گیاه در فضا استفاده می‌شد.

پیشنهاد مطالعه: مطلب عینک هوشمند گوگل بالاخره راهی بازار شد! را بخوانید.

این روزها همه ما یک گوشی هوشمند در جیب خود داریم و برای انجام بسیاری از امور روزمره از آن کمک می‌گیریم. در سفر نیز استفاده از برنامه‌های موبایلی، می‌تواند کمک زیادی به ما بکند و با خیال راحت ما را از مشکلات بسیاری نجات دهد. با مجله دلتا همراه باشید تا اپلیکیشن‌ های کاربردی سفر که به‌صورت آفلاین قابل استفاده هستند را به شما معرفی کنیم.

نقشه گوگل (Google Maps)

در نسخه‌های جدید اپلیکیشن گوگل، می‌توانید هر منطقه‌ای که مایل هستید را از قبل دانلود کنید و سپس بدون نیاز به اینترنت و به‌صورت آفلاین از آن‌ها استفاده کنید.
البته قطعا دیگر به اطلاعات ترافیکی دسترسی نخواهید داشت. اما نقشه کامل و مسیریابی را در اختیار دارید. در صورتی که نقشه شهر یا منطقه‌ای را از قبل ذخیره (sync) کنید حتی زمانی که تلفن همراهتان را در حالت پرواز قرار دهید، بازهم مسیر رانندگی را به شما خواهد داد.

البته در نسخه آفلاین مسیر دوچرخه سواری، وسایل نقلیه عمومی یا پیاده روی نشان داده نخواهند شد و شما باید از موقعیت خودتان در نقشه، مسیر یابی را انجام دهید.

هیر وی گو (Here WeGo)

هیر وی گو محصولی از شرکت Nokia است و برخلاف اپلیکیشن گوگل این برنامه بدون نیاز به اینترنت مسیریابی پیاده، سوار دوچرخه و وسایل حمل و نقل عمومی را در اختیار شما قرار می‌دهد.

مسیریابی Here WeGo شما را به صورت صوتی هم راهنمایی می کند و هنگام رانندگی نیاز به کار با گوشی نخواهید داشت. متاسفانه اطلاعات آن درباره ایران ناقص است اما در سفر به بسیاری از کشورها، می‌توانید روی آن حساب کنید.

ایکس کارنسی (XE Currency)

تبدیل کردن واحدهای پولی، بخصوص اگر با اعداد رابطه خوبی نداشته باشید می‌تواند برایتان دردسر ساز شود. در سفر و هنگام کار کردن با واحدهای پولی مختلف یا هنگام تبدیل پولتان در صرافی‌های سایر کشورها ممکن است کمی گیج شوید. ایکس کارنسی یکی از بهترین برنامه‌ها برای تبدیل واحدهای پولی سریع و آسان است.

قبل از این که راهی سفر شوید و هنگام دسترسی به اینترنت، واحد پولی کشور مورد نظرتان را به برنامه اضافه کنید. این کار تنها چند ثانیه طول می‌کشد و سپس می‌توانید هر کجا که باشید بدون نیاز به اینترنت این واحدهای پولی را به یکدیگر تبدیل کنید.

تریپوسو (Triposo)

این برنامه، از آن دسته اپلیکیشن‌ های کاربردی سفر است که اطلاعات سایت‌هایی مانند ویکی پدیا، ویکیتراول و دیگر جاها را به آسانی در تلفن همراه خود خواهید داشت.

قبل از این که راهی سفر شوید، اطلاعات مقصد یا مقاصد خود را روی گوشی ذخیره کنید. این ذخیره سازی ممکن است حجم زیادی از تلفن همراهتان را اشغال کند اما دیگر خیالتان از بابت پیدا کردن رستوران‌ها، نقشه‌ها و مسیریابی‌های اولیه راحت است.

علاوه بر این، اطلاعاتی را در مورد مقاصد محبوب سراسر جهان، اصطلاحات رایج در آنان، تبدیل ارز و … به‌صورت رایگان در اختیارتان می‌گذارد و البته می‌توانید از تمام امکانات بصورت آفلاین استفاده کنید.

برنامه رسمی هلال احمر

اتفاقات ناگوار آخرین چیزی است که برای سفر رفتن به فکرمان می‌رسد و معمولا آمادگی مواجه شدن با آن را نداریم. اپلیکیشن کمک‌های اولیه هلال احمر که دارای نسخه اندروید و IOS است می‌تواند در زمان بروز مشکلات بزرگ مانند خونریزی، شکستگی، ایست قلبی، زلزله و … به شما کمک کند.

پیشنهاد مطالعه: مطلب با ناسا قصد دارد سگ رباتیک به مریخ بفرستد! را بخوانید.

شرکت Ultra Safe Nuclear Technologies طرح مفهومی پیشرانه حرارتی هسته‌ای (NTP) جدید خود را تحویل ناسا داد. به گفته سازنده این طرح، این طرح نسبت به طرح‌های قبلی ایمن‌تر و مطمئن‌تر بوده و بازدهی بسیار بیشتری در مقایسه با راکت‌های شیمیایی دارد و می‌تواند مدت زمان سفرهای فضایی را بطور چشمگیری کاهش دهد. در ادامه این مطلب از مجله دلتا درباره این موتور هسته‌ای جدید بخوانید.

USNC-Tech می‌گوید طرح پیشرانه حرارتی هسته‌ای جدید این شرکت، در مقایسه با طرح‌های مشابه قبلی ایمن‌تر بوده و دو برابر بیشتر از راکت‌های شیمیایی تکانه ویژه (Specific Impulse) تولید می‌کند. تکانه ویژه معیاری برای اندازه‌گیری بهره‌وری راکت‌هاست.

شرکت یاد شده از سوخت FCM برای تأمین انرژی مورد نیاز رآکتور موتور هسته ای استفاده کرده است. این سوخت مبتنی بر اورانیوم با غنی‌سازی کم و درجه خلوص بالا (HALEU) بوده و میزان غنی‌سازی آن بین ۵ تا ۲۰ درصد، یعنی بیشتر از رآکتورهای اتمی و کمتر از رآکتورهای دریایی است. این سوخت سپس به شکل ذراتی با پوشش کاربید زیرکونیوم (ZrC) مورد استفاده قرار می‌گیرد.

مزیت این سوخت

USNC-Tech می‌گوید این سوخت دوام بسیار بیشتری نسبت به سوخت‌های هسته‌ای فعلی داشته و در دماهای بسیار بالا قابل استفاده است. این سوخت طرح رآکتورها را ایمن‌تر کرده و دستیابی به نیروی پیشرانه و تکانه ویژه بیشتر را امکان پذیر می‌کند که تا پیش از این فقط توسط اورانیوم با غنی‌سازی زیاد قابل دستیابی بوده است. علاوه بر این، چنین سوختی را می‌توان با فناوری‌های فعلی تولید کرد.

این طرح مفهومی جدید در صورت تبدیل شدن به موتور هسته‌ای ، مدت زمان سفر به اعماق فضا را بطور قابل توجهی کاهش خواهد داد و برای مثال سفر به مریخ در مدت زمان تنها ۳ ماه امکان پذیر خواهد شد. شرکت USNC-Tech این طرح را علاوه بر ناسا و وزارت دفاع آمریکا، برای بخش خصوصی نیز در نظر گرفته و این یعنی احتمالاً سفرهای فضایی سرنشین‌دار به مقاصدی فراتر از مریخ امکان پذیر خواهد شد.

بیشتر بخوانید: برای مطالعه بیشتر مطلب «رکورد ۳۸۲ کیلومتر بر ساعت برای قطار سریع‌السیر ژاپن» را بخوانید.

محققان درباره وقایع علمی‌ تخیلی به ما وعده سفر در زمان را داده‌اند ولی هنوز قادر به تحقق آن نبوده‌اند. از طرف دیگر آیا می‌توانیم به چند ماه قبل برگردیم؟ البته که این امر امکان پذیر نیست، زیرا سفر در زمان، وجود خارجی ندارد. در این مطلب از مجله دلتا درباره امکان سفر در زمان صحبت خواهیم کرد.

نظریات مختلف در مورد زمان

در اینجا، گذر زمان یک مفهوم اساسی است. زمان این حقیقت را برجسته می‌کند که تفاوت زیادی با فضا دارد. در فضا می‌توان در یک نقطه ایستاد. نه به جلو رفت و نه عقب. زمان را هرگز نمی‌توان متوقف کرد. ما همیشه مجبور هستیم رو به جلو حرکت کنیم.

نظریه نسبیت انیشتین می‌گوید که وقتی که شما در فضا گرانش متفاوتی را تجربه می‌کنید، گذر زمان برای شما متفاوت از گذر زمان برای شخصی دیگر خواهد بود. این صرفا یک ایده جنون‌آمیز نیست. این یکی از ثابت‌شده‌ترین نظریه‌ها راجع به کارکرد جهان هستی است. جالب اینکه جی‌پی‌اس هم برای اینکه به خوبی بکار ادامه دهد، باید با درنظرگیری همین موضوع طراحی شود. ما روی این ماهواره‌های جی‌پی‌اس ساعت‌هایی قرار داده‌ایم و به خاطر اینکه ماهواره‌ها فاصله بیشتری از زمین دارند، گرانش ضعیف‌تری را نسبت به ما روی سطح زمین تجربه می‌کنند. این یعنی ساعت‌ها با نرخ متفاوتی به حرکت در می‌آیند. اگر این اختلاف را در نظر نمی‌گرفتیم، جی‌پی‌اس‌هایمان کار نمی‌کردند.

سخت است که امکان سفر در زمان را کاملا منتفی تلقی کنیم. به صورت کلاسیک، بهترین درک ما از زمان و فضا بدون درنظرگیری پیچیدگی‌های مربوط به مکانیک کوانتوم نظریه نسبیت عام اینشتین بوده است.

اکثر فیزیک‌دانان امروزی به امکان‌پذیر بودن ماشین‌های زمان باور ندارند. تلاش‌های زیادی برای ساخت ماشین زمان صورت گرفته و همواره با یک جور بی‌ثباتی مواجه شده‌ایم. اما هنوز هیچ مدرک قطعی نداریم؛

وقتی درباره ساخت یک ماشین زمان صحبت می‌کنیم، منظور ماشینی است که به شما اجازه برگشت به نقطه‌ای قبل‌تر از زمان کنونی را می‌دهد، اما بعد از زمانی که ماشین روشن شده است. در فیزیک، اگر قرار باشد چنین ماشینی بسازید، دستگاه فقط اتفاقات آینده را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

پیشنهاد مطالعه: مطلب چطور خاطرات بد از ذهن پاک می‌شود را بخوانید.

​

هم کره ماه و هم مریخ به عنوان سکونت‌گاه‌های بالقوه برای انسان‌ها پرهزینه هستند و مخاطراتی چون فرود در مناطق با جاذبه سنگین را به همراه دارند.​

کاوشگر مریخی ناسا به نام «استقامت»، پس از سفری چند ماهه بر روی سطح سیاره مریخ، موسوم به سیاره سرخ فرود آمد. این کاوشگر به یک ایستگاه هواشناسی، ۱۹ دوربین و دو میکروفن نیز مجهز بود که با کمک آنها توانست تصاویر دقیق‌تری ضبط کند. در نوشتار سفر به مریخ با مجله دلتا همراه ما باشید.

فرود کاوشگر ناسا بر روی مریخ

به گفته سازمان ملی هوانوردی و فضایی آمریکا یا «ناسا»، مریخ‌نورد «استقامت» پنجشنبه ساعت ۳:۵۵ دقیقه به وقت شرق آمریکا با سرعتی نزدیک به  ۱۹ هزار کیلومتر وارد جو مریخ شد و عملیات فرود بر این‌ سیاره را آغاز کرد. این کاوشگر اکنون حدود ۶۰۰ هزار کیلومتر با کره مریخ فاصله دارد.

​

نقطه فرود این کاوشگر که بستر یک دریاچه و دلتای خشک شده بود که در تحقیقات دانشمندان برای شناخت سیاره مریخ اهمیت فراوانی داشت، اما در عین حال به دلیل ناهمواری‌های سطح آن برای فرود یک کاوشگر، نقطه دشواری بود. هدف اصلی از سفر به مریخ تحقیق در مورد ارگانیسم‌های میکروبی است. احتمالا حدود سه میلیارد سال پیش، وقتی مریخ گرم‌تر و به دلیل وجود آب قابل زیست بود، موجودات در این سیاره زندگی می‌کردند.

نتیجه این ماموریت فرود در مریخ، در طرح‌های اکتشافی ناسا نقش مهمی داشت. هدف اصلی تمامی این ماموریت‌ها کشف نشانه‌های حیات در مریخ و بررسی امکان اعزام فضانوردان به آن سیاره است. کاوشگر «پِرسیویرَنس» حامل تجهیزات جدید و پیشرفته‌ای از جمله: یک هلی‌کوپتر بسیار کوچک و دستگاه دیگری که بتواند دی‌اکسیدکربن موجود در جو مریخ را به اکسیژن خالص تبدیل کند، بود.

با توجه به اینکه تماس رادیویی از مریخ تا زمین حدود ۱۱ دقیقه طول می‌کشد، کنترل فرود کاوشگر از مرکز ماموریت فضایی در زمین امکانپذیر نبود. این مریخ‌نورد پس از هفت ماه و‌ طی ۴۷۰ میلیون کیلومتر بر سطح کره مریخ، در دهانه «جیزرو» که یک دلتای باستانی در سطح مریخ است، فرود آمد.

پیشنهاد مطالعه: مطلب حقایقی جالب در مورد فضا را در مجله دلتا بخوانید.

با مجله دانستنی دلتا همراه باشید

سفرهای فضایی نقش مهمی در آینده خواهند داشت و ظاهرا کوتاه‌تر از پیش‌بینی‌های قبلی خواهند بود. به تازگی پژوهشگران یک شبکه بزرگراهی در منظومه شمسی کشف کرده‌اند که سرعت سفرهای فضایی را افزایش می‌دهد.

​

اجرام آسمانی کوچک مانند دنباله‌دارها و سیارک‌ها می‌توانند به وسیله این مسیرها در منظومه شمسی سریع‌تر به مقصد خود برسند. برای مثال می‌توان فاصله میان مشتری و نپتون را در کمتر از ۱۰ سال طی کرد. از نظر تئوری فضاپیماها می‌توانند سریع‌تر از گذشته در این مسیرها حرکت کنند. در ادامه این مطلب از مجله دلتا درباره مسیر جدیدی در منظومه شمسی می‌خوانید.

​

پژوهشگران برای کشف این مسیرها «منیفلدهای فضایی» یا اتصال قوس‌هایی که از لبه‌های منظومه شمسی امتداد دارند را مورد بررسی قرار دادند. محاسبه این منیفلدها کار فوق‌العاده پیچیده‌ای است چرا که باید در ساختار دینامیکی تعدادی بالایی اجرام و همچنین نیروهای گرانشی کاوش کرد.

طبق اعلام محققان، با جمع‌آوری جزئیات داده‌های عددی دقیق درباره میلیون‌ها مدار در منظومه شمسی توانستند درک بهتری از این مسیرها داشته باشند. این داده‌ها با درک کنونی از منیفلدهای فضایی ترکیب شد تا دانشمندان به چنین شبکه‌ای از بزرگراه فضایی در منظومه شمسی دست پیدا کنند.

به گفته پژوهشگران، مشخص‌ترین ساختارهای قوسی متصل به مشتری هستند و در آن‌ها نیروی گرانشی قدرتمندی وجود دارد. برای درک بهتر نحوه تاثیر این ساختارها روی اجرام موجود در منظومه شمسی و چگونگی استفاده از آن‌ها برای سفرهای فضایی سریع‌تر به پژوهش‌های بیشتری نیاز است. دانشمندان همچنین می‌خواهند به درک بهتری از نحوه رفتار این منیفلدها در اطراف زمین دست پیدا کنند.

این رویکرد می‌تواند مدت زمان سفرهای فضایی را کاهش دهد که با اینکار در هزینه‌ها هم صرفه‌جویی خواهد شد، چرا که به سوخت کمتری برای حرکت فضاپیما نیاز خواهد بود. انسان‌ها در آینده نزدیک نمی‌توانند به دورترین نقاط منظومه شمسی سفر کنند، با این حال کشف مسیر جدیدی در منظومه شمسی می‌تواند به بشریت در سفر به مناطق نزدیک زمین کمک کند و مدت زمان سفرها را چندین سال کاهش دهد.

پیشنهاد مطالعه: برای مطالعه بیشتر مطلب «منظومه شمسی زودتر از انتظار ما نابود خواهد شد» را بخوانید.

همچنین بخوانید:

تبدیل راکت ها به ایستگاه فضایی برای رفع مشکل زباله های فضایی

کشف علت احتمال مشکلات سلامتی در فضانوردان

جف بزوس: بلو اوریجین اولین زن را به سطح ماه می‌برد

یاسمین مقبلی یکی از فضانوردان پروژه بازگشت به ماه

موشک استارشیپ نخستین انسان را در سال ۲۰۲۴ به مریخ خواهد برد

با مجله دانستنی دلتا همراه باشید

مطالعه‌ای جدید نشان می‌دهد اگر بخواهیم به سکونت‌پذیر‌بودن زمین امیدوار باشیم، از حالا باید کربن را از اتمسفر خارج کنیم.

به‌تازگی پژوهشی جدید منتشر شده است که در آن اثر سناریوهای مختلف کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای روی اقلیم زمین در فاصله‌ی سال‌های ۱۸۵۰ تا ۲۵۰۰ مدل‌سازی شده است. این یافته‌ی پژوهش جدیدی است که به‌تازگی در مجله‌ی Scientific Reports منتشر شده است. براساس این مدل‌سازی، حتی اگر امسال انتشار گازهای گلخانه‌ای به صفر برسد، دمای زمین در سال ۲۵۰۰، ۳ درجه‌ی سانتی‌گراد بیشتر از دمای سال ۱۸۵۰ خواهد بود. دلیل این مسئله آن است که تغییرات اقلیمی چرخه‌ای معیوب و خودنگه‌دار است: وقتی لایه‌ منجمد خاک ذوب می‌شود، گازهای گلخانه‌ای بیشتری مانند متان و کربن‌دی‌اکسید را آزاد می‌کند که موجب تداوم گرمایش در طول زمان می‌شوند. راندرز گفت برای متوقف‌کردن این چرخه باید کربن‌دی‌اکسید را از اتمسفر بیرون بکشیم. در ادامه این مطلب از مجله دلتا درباره خارج کردن کربن از اتمسفر می‌خوانید.

رآکتورهای زیستی پر از جلبک‌های سبز که کربن‌دی‌اکسید را مصرف می‌کند، یکی از راه‌های خارج کردن کربن از اتمسفر هستند.

خارج کردن کربن از اتمسفر

توافق‌نامه‌ اقلیمی پاریس به‌‌منظور کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای ایجاد شد که در آن، کشورهای مختلف متعهد شدند که با کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای، از افزایش دمای زمین تا بیش از ۲ درجه‌ی سانتی‌گراد تا سال ۲۱۰۰ جلوگیری کنند. بااین‌حال، حتی اگر تمامی انتشارات تا سال ۲۱۰۰ متوقف شود، طبق مدل راندرز، سطح آب دریا در سال ۲۵۰۰ حدود سه متر بیشتر از سطح آب دریا در سال ۱۸۵۰ خواهد بود.

درحال‌حاضر، دمای زمین در مسیر عبور از اهداف توافق‌نامه‌ پاریس قرار دارد. سال گذشته، گرم‌ترین سال ثبت‌شده ازنظر دمای سطح و گرم‌ترین سال اقیانوس‌ها بود. ذوب یخ‌های قطبی سطح آب دریا را تا سال ۲۱۰۰ حدود ۹۰ سانتی‌متر افزایش خواهد داد و آوارگی صدها میلیون نفر را به‌دنبال خواهد داشت.

مطالعه‌ جدید نشان داد برای جلوگیری از گرمایش بیشتر پس توقف انتشارات، حداقل ۳۳ گیگاتن (۳۶/۵ میلیارد تن) کربن‌دی‌اکسید باید هرساله از اتمسفر خارج شود که تقریبا معادل کل مقدار کربن‌دی‌اکسیدی است که صنعت سوخت‌های فسیلی در سال ۲۰۱۸ وارد اتمسفر کرد (۳۶ گیگاتن).

نیروگاه‌هایی در آمریکا و کانادا و سوئیس استفاده از فناوری‌های CCS را برای کاهش انتشارات خود آغاز کرده‌اند. براساس مرکز راه‌حل‌های انرژی و اقلیمی، درمجموع ۲۱ پروژه‌ی بزرگ تجاری گرفتن کربن در سراسر جهان در حال فعالیت و ۲۲ پروژه نیز درحال‌توسعه است. این پروژه‌ها معمولا کربن را در اعماق زمین در میدان‌های نفتی و گازی تخلیه‌شده یا در مخازن رآکتور زیستی پر از جلبک مصرف‌کننده‌ کربن‌دی‌اکسید را ذخیره می‌کنند.

جوانب مثبت و منفی مهندسی زمین

خارج کردن کربن از اتمسفر به‌عنوان شکل ایمن و کارآمد مهندسی زمین در حال پذیرفته‌شدن است. دانشمندان و سیاست‌گذاران این رویکرد و دیگر مداخلات اقلیمی را به‌طور یکسان تبلیغ می‌کنند. بااین‌حال، بیشتر پیشنهادهای دست‌کاری اقلیمی بسیار خطرناک‌تر از CCS هستند. برای مثال، مهندسی زمین خورشیدی را در نظر بگیرید که شامل تزریق آئروسل‌ها به هوا برای بازتاباندن نور خورشید به فضا می‌شود. بیشتر مدل‌ها پیش‌بینی می‌کنند که اثرهای مهندسی زمین خورشیدی در یک منطقه باقی نخواهد ماند. اگر کشوری تصمیم بگیرد که به‌طورمستقل به چنین اقداماتی دست بزند، احتمالا اثرهای متفاوت و پیش‌بینی‌نشدنی در نقاط دیگر جهان دیده خواهد شد.

پیشنهاد مطالعه: برای مطالعه بیشتر مطلب «عامل انقراض انسان اولیه احتمالا تغییرات اقلیمی بوده است» را بخوانید.

در نخستین ساعات روز دوشنبه به وقت ایران، فضاپیمای سرنشین‌دار دارگون اسپیس ایکس طی مأموریت کرو-۱ به فضا پرتاب شدن. این فضاپیما پس از بیش از یک روز به ایستگاه بین‌المللی فضایی می‌رسد.

ماموریت کرو-۱ نخستین مأموریت عملیاتی سرنشین‌دار در تاریخ است که توسط یک شرکت خصوصی (اسپیس‌ایکس) و با یک فضاپیمای تجاری به ایستگاه فضایی بین‌المللی انجام می‌شود. در خرداد ماه نخستین ماموریت سرنشین‌دار اسپیس‌ایکس به مقصد ایستگاه بین‌المللی به صورت آزمایشی انجام شد و پس از نه سال، فضانوردان از خاک آمریکا به فضا فرستاده شدند. در ادامه این مطلب از مجله دلتا درباره ماموریت دراگون اسپیس ایکس بخوانید.

موشک فالکون ۹ اسپیس‌ایکس (SpaceX) همراه با فضاپیمای دراگون اسپیس ایکس در ساعت ۱۹:۲۷ منطقه‌ زمانی شرقی (۰۳:۵۷ روز دوشنبه به وقت تهران) از مرکز فضایی کندی به فضا پرتاب شد و فضانوردان مسیری را آغاز کردند که نه فقط دستیابی به ایستگاه را همراه خواهد داشت، بلکه آغاز موفقی برای ماموریت‌های عملیاتی پیوسته به ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) با فضاپیماهای سرنشین‌دار تجاری خواهد بود.

با این پرتاب موفق، «مایکل هاپکینز» (Michael Hopkins)، «ویکتور گلاور» (Victor Glover) و «شانون واکر» (Shannon Walker) از ناسا و «سویچی ناگوچی» (Soichi Noguchi) از آژانس هوافضای ژاپن (JAXA) سفری ۲۷ ساعته را تجربه خواهند کرد تا در نهایت به ایستگاه فضایی بین‌المللی برسند. این ماموریت با عنوان Crew-1 شناخته می‌شود و فضانوردان کپسول خود را رزیلینس (به‌معنای مقاومت) نامیده‌اند. خدمه‌ جدید به‌منظور اقامت ۶ ماهه رهسپار ایستگاه فضایی می‌شوند.

۱۰ دقیقه پس از این پرتاب بوستر مرحله اول موشک فالکون ۹ با موفقیت روی سکوی دریایی فرود آمد تا برای پرتاب بعدی در تاریخ ۳۰ مارس (۱۰ فروردین) آماده شود. همچنین پس از این فرود موفق، فضانوردان مستقر در کپسول دراگون اسپیس‌ایکس با پایگاه زمینی ارتباط برقرار کردند تا پیش‌روی موفق مأموریت کرو-۱ را اعلام کنند.

با توجه به مکانیک مداری و نیاز به هم‌راستا و هم‌سرعت شدن کپسول سرنشین‌دار دراگون اسپیس ایکس با ایستگاه فضایی بین‌المللی، این فضاپیما پس از حدود ۲۷ ساعت به مقصد می‌رسد. این ماموریت یک بار به دلیل مساعد نبودن شرایط آب و هوایی کنسل شد. اگر پرتاب در زمان قبلی انجام می‌شد، دراگون تنها پس از ۸ ساعت و نیم به مقصد می‌رسید.

۲۷ ساعت پس از پرتاب، کپسول دراگون در ایستگاه فضایی بین‌المللی پهلو می‌گیرد. به این ترتیب ده سال پس از بازنشستگی شاتل‌های فضایی، فصل جدیدی در انجام مأموریت‌های عملیاتی کم‌هزینه‌تر، مطمئن‌تر و مدرن‌تر به فضا گشوده شود. مأموریت‌هایی که ناسا اولین مشتری آن است اما تنها مشتری آن نخواهد بود.

پیشنهاد مطالعه: برای مطالعه بیشتر مطلب «ناسا در آستانه راه‌اندازی اولین شبکه هواشناسی روی مریخ است» را بخوانید.

با مجله دانستنی دلتا همراه باشید

​