فضا

ناسا چندی پیش تلسکوپ جیمز وب را با موفقیت به فضا پرتاب کرد. با مجله دلتا همراه باشید تا بیشتر با تلسکوپ فضایی جیمز وب آشنا شوید.

تلسکوپ فضایی جیمز وب

این تلسکوپ فضایی پس از طی مسیر معین و باز شدن در مکان تعیین شده اطلاعات بسیار گسترده و جامعی را درباره حیات در سیارات دیگر به سیاره زمین ارسال خواهد کرد. حتی داده‌هایی در مورد منشا پیدایش کیهان نیز به زمین مخابره خواهد کرد.

این وسیله سوار بر موشک «آریان ۵» از پایگاه فضایی اروپا در گویان فرانسه، مستعمره‌ای در شمال آمریکای جنوبی، به فضا ارسال شد. مدت زمان سفر این تلسکوپ ۲۶ دقیقه است. احتمالا حدود یک ماه طول خواهد کشید تا جیمز وب به مقصد نهایی خود برسد.

محل استقرار این تلسکوپ فضایی

تلسکوپ جیمز وب در فاصله حدود ۱ میلیون و ۶۱۰ هزار کیلومتری مستقر می‌شود. تصاویر دوربین‌های متصل به تلسکوپ جدایی این وسیله را از موشک نشان می‌دهند. طبق گزارش‌ها تلسکوپ فضایی جیمز وب هم اکنون در حال حرکت به سمت مسیر مشخص شده است. تاکنون هیچ موردی از اختلال در حرکت این تلسکوپ گزارش نشده است. پس از رسیدن به مقصد نهایی و باز شدن تجهیزات، جیمز وب ماموریت فضایی و اصلی خود را شروع می‌کند. ۳۰ سال پیش نهاد‌های حوزه فضا و نجوم از جمله سازمان فضایی آمریکا و اروپا تولید این تلسکوپ را آغاز کردند.

ماموریت فضایی

سازه‌ای که می‌تواند تحول بزرگی در حوزه هوا و فضا ایجاد کند. طبق اعلام سخنگوی ناسا این ماموریت نیم قرن پس از ماموریت آپولو ۸ انجام شد. در آن زمان فضانوردان روز کریسمس را از ماه تبریک گفتند. مسئولین ناسا تصمیم گرفتند برای گرامیداشت نام یکی از بنیانگذاران ماموریت‌های آپولوی ماه، جیمز وب را به عنوان اسم این تلسکوپ انتخاب کنند. این تلسکوپ ۶۲۰۰ کیلوگرم وزن و آینه‌های ۶.۵ متری دارد. گمان می‌رود که جیمز وب ۱۰ سالی را در فضا بگذراند.

پیشنهاد مطالعه: برای مطالعه بیشتر مطالب دانستنی مطلب قوانین عجیبی که باورتان نمی‌شود واقعی باشند  را بخوانید.

آیا موجودات فضایی وجود دارند؟ این سوالی است که بسیاری از مردم به دنبال پیدا کردن پاسخ آن هستند. به تازگی نیز زنی در فضای مجازی مدعی شده که تجربه ربوده شدن توسط فضایی‌ها را داشته و می‌گوید این حادثه باعث شکل گرفتن ترس‌هایی جدی در وی شده است. او همچنین می‌گوید پس از این اتفاق نام خودش را تغییر داده است. با مجله دلتا همراه باشید تا با زنی که توسط فضایی ها ربوده شده است بیشتر آشنا شوید.

زنی که توسط فضایی ها ربوده شده است

این زن در یک کلیپ که به شدت مورد توجه کاربران قرار گرفت و تاکنون بیش از چهار میلیون بازدید داشته است ادعا کرد که موجودات فرازمینی او را ربوده‌اند. او برای اثبات این موضوع دلیل قانع کننده‌ای دارد. او چهار ویدیو دیگر در فضای مجازی منتشر کرد که در آن جزئیات مربوط به ادعای ربوده شدن توسط موجودات فضایی را توضیح داد.

احساس فلج بودن و ناتوانی در هنگام استراحت

این زن مدعی به اسم شیرا، می‌گوید که در هنگام استراحتش احساس فلج بودن و ناتوانی می‌کند. سازمان سرویس سلامت همگانی، فلج خواب را به عنوان ناتوانی در حرکت دادن ماهیچه‌ها در هنگام به خواب رفتن یا بیدار شدن تعریف کرده است. شیرا می‌گوید پس از این اتفاق شاهد بوده که یک موجود شبه انسان داخل خانه او می‌شود.

واکنش‌های متفاوت کاربران

ادعای این زن واکنش‌های متفاوت کاربران را به همراه داشته و عده‌ای از آن‌ها می‌گویند فلج خواب برای آن‌ها نیز رخ داده و توهم در طی آن یک اتفاق معمولی است. از طرفی دیگر کاربران معتقد بودند که هرچقدر این ادعا دور از ذهن و واقعیت به نظر برسد، جهان ما باورنکردنی است و در عین حال اطلاعات بسیار کمی از آن داریم.

پیشنهاد مطالعه: برای مطالعه بیشتر مطالب دانستنی مطلب تغییرات عجیب که با سفر به فضا در بدن رخ می‌دهد را بخوانید.

یک متخصص آلمانی در پزشکی فضایی در آخرین تحقیقات خود به این نتیجه رسیده است که فضانوردان در طول ماموریت‌های فضایی خود به دلیل کمبود جاذبه قد بلندتر می‌شوند. زمانی که انسان در فضا قرار بگیرد دیسک‌های ستون فقرات او منبسط می‌شوند و طول انسان به طور متوسط پنج و نیم سانتی متر در ۲۴ ساعت اول افزایش می‌یابد. البته هنگامی که فرد به زمین باز می شود، قدش به طول اولیه خود باز می‌شود. با مجله دلتا همراه باشید تا بیشتر با تغییرات عجیب بدن در فضا آشنا شوید.

تغییرات عجیب بدن در فضا

این متخصص بیان کرد تغییر کوتاه مدت نیز در بدن فضانوردان رخ می‌دهد که جابجایی مایعات بدن به سمت بالا و سر است. این امر منجر به ادرار کردن ۱.۵ لیتر آب در ۲۴ ساعت اول می‌شود؛ همچنین صورت فضانورد بسیار پر و پا‌ها بسیار لاغر می‌شوند. البته با نبود آب در پاها، اتفاقی برایشان نمی‌افتد.

در فضا مراقب عضله‌هایتان باشید

گانزه اعتقاد دارد در درازمدت عضلات به دلیل عدم استفاده و نبود نیروی گرانش تحلیل می‌رود. حرکت از یک مکان به مکان دیگر در فضا فقط مستلزم هل دادن یک جسم سنگین است و عضله قلب کوچکتر می‌شود. فضانوردان در ایستگاه فضایی بین‌المللی روزانه دو ساعت و نیم تمرینات بدنی انجام می‌دهند.

فضانوردان از دوچرخه ثابت با کفش‌های روی پدال، یک وسیله تمرین قدرتی و تردمیل استفاده می‌کنند تا از آسیب به عضله‌های خود جلوگیری کنند. به عنوان مثال در ماموریت‌های آتی به مریخ امکان بردن این وسایل به دلیل کمبود فضا وجود نخواهد داشت. جستجو برای یافتن راه‌های دیگری برای جلوگیری از انقباض عضلانی در حال انجام است.

همچنین انجام تحقیقات در زمینه تحریک الکتریکی عضلات با همکاری یک گروه بین المللی است. اگر ماهیچه‌ها با الکتریسیته تحریک شوند، ممکن است انسان نیاز چندانی به تمرین نداشته باشد و این امر باعث صرفه جویی در فضا نیز خواهد شد. قرار است در سال‌های آینده ۱۶ فضانورد در ایستگاه فضایی بین المللی در این آزمایش شرکت کنند.

بیشتر بخوانید: برای مطالعه بیشتر مطالب دانستنی مطلب همه این حیوانات به ماه سفر کرده‌اند! را بخوانید.

شاید شما هم هنگام تماشای ستاره‌ها از خودتان می‌پرسید چه می‌شد اگر به فضا می‌رفتیم. تنها کسانی که می‌توانند جواب این سوال را دهند فضانوردانی هستند که به فضا رفته و از آنجا بازگشته‌اند. با مجله دلتا همراه باشید تا با اتفاقات عجیب در فضا که برای بدن انسان رخ می‌دهند آشنا شوید.

۱- بینایی‌تان به میزان چشمگیری افت می‌کند

سندرم نقص بینایی ناشی از فشار درون جمجمه‌ای نوعی نقص بینایی است که جزو اتفاقات عجیب در فضا است و بیشتر فضانوردان بعد از حضور طولانی مدت در فضا به آن دچار می‌شوند.

سازمان ناسا دست به تحقیقی بر روی این موضوع زد، اما تا به حال هیچ دلیل مشخصی برای آن اعلام نشده است. تا زمانی که دانشمندان متوجه نشوند چطور باید به فضانوردان در این مورد کمک کرد، ماموریت سفر به مریخ ممکن است زیر سوال باشد.

۲- چند سانتی‌متری قد می‌کشید

اگر دلتان می‌خواهد چند سانتی‌متر بلندتر شوید، شاید سفر به فضا بتواند موقتا کمک‌تان کند. نبود نیرو‌های گرانشی در فضا باعث کش آمدن ستون فقرات انسان می‌شود. دانشمندان با گرفتن چند عکس سونوگرافی ثابت کردند که چرا فضانوردان وقتی به زمین باز می‌گردند بلند قد‌ترند.

۳- ممکن است ناخن هایتان بیافتند

تا به حال ۲۲ فضانورد از افتادن ناخن‌های خود بعد از سفر به ایستگاه فضایی بین المللی خبر داده‌اند. طبق یک تحقیق، مدل دستکش‌های فضانوردان به گونه‌ای است که به ناخن‌های آن‌ها فشار وارد می‌کند و در نتیجه باعث افتادن آن‌ها می‌شود. این مشکل احتمالا با طراحی یک مدل دستکش جدید برای پیاده‌روی‌های فضایی حل خواهد شد.

۴- قلب‌تان آب می‌رود

قلب هم در فضا دچار تغییرات زیادی می‌شود. مثلا خون کمتری پمپاژ می‌کند و شکل آن تغییر می‌کند و کروی‌تر می‌شود. تحقیق بر روی فضانوردان ممکن است نه فقط به جلوگیری از بروز مشکلات قلبی در فضا، بلکه به انسان‌های روی زمین هم کمک کند.

۵- ماهیچه‌هایتان ضعیف می‌شوند

فضانوردان هنگام حضور در فضا باید دائما ورزش کنند. مشکلی به نام آتروفی یا تحلیل رفتگی بافت وجود دارد که در سفر‌های فضایی طولانی ممکن است باعث تضعیف عضلات و استخوان‌ها شود. به همین دلیل به همه‌ کسانی که به فضا سفر می‌کنند توصیه می‌شود که هر روز ورزش کنند.

پیشنهاد مطالعه: مطلب ماجرای نوزادی که نیمی از بدنش شبیه به میمون است! را بخوانید.

دانشمندان اکنون این توانایی را دارند که با استفاده از تلسکوپ فضایی جیمز وب جدید ناسا (JWST) کاوش بیشتری در اعماق فضا داشته باشند و شاید زندگی بیگانگان فضایی را پیدا کنند. با این حال، یک دانشمند برجسته می‌گوید تماس با بیگانگان فضایی «ایده وحشتناکی» است که می‌تواند توسط سایر گونه‌های پیشرفته به‌عنوان دعوت برای «حکومت بر زمین» تفسیر شود. با مجله دلتا همراه باشید.

تلسکوپ فضایی جیمز وب اختراع جدید ناسا

آیا موجودات فضایی وجود دارند؟ آن‌ها در کجا سکونت دارند؟ آیا به راستی این بیگانگان وجود دارند و در سیاره‌های دیگری زندگی می‌کنند؟ برای آگاهی از محل زندگی موجودات فضایی با مجله دلتا همراه ما باشید.

مناطق احتمالی زندگی موجودات فضایی

بر اساس احتمالات ۷ منطقه مشکوک در فضا وجود دارد که محل سکونت موجودات فضایی است. در اینجا به معرفی این مناطق می‌پردازیم.

سحابی Orion

سیاره‌های Exoplanets

قمر Enceladus

قمر Titan

بر اساس تحقیقات، به دلیل شرایط جوی سرد امکان زندگی در این قمر وجود ندارد، اما از آنجا که در این قمر آب و متان کشف شده است، نشانه‌هایی از محل زندگی موجودات فضایی وجود دارد.

قمر Callisto

قمر Europa

مریخ

اگر انسان نسبت به جهان هستی و فضا کنجکاو نبود، شاید هیچوقت نه گوشی‌ها دوربین داشتند نه کامپیوترها. در ادامه این مطلب از مجله دلتا با وسایلی که ساخت آن‌ها را مدیون سفرهای فضایی هستیم، آشنا خواهید شد.

۱. کفش‌های ورزشی

اگر فناوری ساخت لباس‌های فضانوردی نبود، از کفش‌های راحت ورزشی به شکلی که امروزه استفاده می‌کنیم، استفاده نمی‌شد. کفی ضربه‌گیری که در وسط کفش‌های ورزشی قرار دارد، با همان فناوری‌‌ ساخته می‌شود که در تولید لباس‌های فضانوردی به کار می‌رود. در لباس فضانوردان، ضربه گیر به‌منظور استحکام بیشتر استفاده می‌شود.

۲. گوشی‌های دوربین دار

اگر بخواهیم چیزی را روی دستگاهی نصب کنیم و آن را به فضا بفرستیم، از جهت اندازه و وزن با محدودیت زیادی روبه‌رو هستیم. به همین دلیل در دهه ۱۹۹۰، گروهی برای ساخت دوربین‌های بسیار کوچک و سبک دست به‌کار شدند. امروزه، دوربین‌های گوشی‌ها نیز با استفاده از همین فناوری ساخته می‌شود.

۳. موس

کسی که برای اولین بار موس را اختراع کرد یکی از محققین ناسا بود. البته او این اختراع را با نام «نشانگر محل x-y در صفحه نمایش» ثبت کرده است. هدف از ساخت این وسیله راحت‌تر کردن تعامل میان کامپیوترها و فضاپیما بود. این محقق نمی‌دانست سال‌ها بعد با اختراع خود زندگی بسیاری از افراد را تحت تاثیر قرار خواهد داد.

۴. سیستم‌های تصفیه هوا

فضانوردان برای آنکه بتوانند در سفرهای طولانی مدت فضایی دوام آورند به یک منبع غذایی قابل اتکا نیاز دارند. ایجاد سیستم گردش هوا برای پرورش مواد غذایی، چالش بزرگی برای مهندسان فضایی بود. اما آن‌ها راه حلی برای این چالش پیدا کردند که به فناوری‌ تصفیه هوا تبدیل شد. امروزه، از این دستگاه‎‌ها در بیمارستان‎‌ها، خانه‎‌ها، فروشگاه‌های مواد غذایی و … استفاده می‎‌شود.

۵. جاروهای شارژی

سال‌ها پیش ناسا موتوری طراحی کرد، تا بتواند از لایه‌های عمیق کره ماه نمونه برداری کند. این همان فناوری‌ ساخت جاروهای کوچک، دستی و پراستفاده یعنی جاروهای شارژی است.

۶. لامپ‌های ال‌ای‌دی

لامپ‌ ال‌ای‌دی نسبت به لامپ‌ معمولی ایمن‌تر است و مقاومت بیشتری در برابر شکستگی دارد. همچنین، این لامپ‌ برق کمتری مصرف می‌کند. به همین دلیل این روزها طرفداران زیادی پیدا کرده‌ است. از فناوری چراغ‌های ال‌ای‌دی (قرمز رنگ) در ابتدا برای پرورش گیاه در فضا استفاده می‌شد.

پیشنهاد مطالعه: مطلب عینک هوشمند گوگل بالاخره راهی بازار شد! را بخوانید.

در کمال تعجب، تاریک بودن فضا ارتباط کمی با کمبود نور دارد. همانطور که می‌دانید میلیاردها ستاره و اجرام دیگر، مانند سیارات در کهکشان ما وجود دارند که نور را منعکس می‌کنند. بنابراین وقتی ما در شب به آسمان نگاه می‌کنیم باید بسیار درخشان باشد اما در واقع تاریک است. با مجله دلتا همراه باشید تا علت این پدیده را بدانید.

تناقضی که باعث تاریک بودن فضا شده است، در محافل فیزیک و نجوم بعنوان پارادوکس اولبرس شناخته می‌شود، و این تناقض را می‌توان با تئوری انبساط فضا-زمان توضیح داد.

تئوری انبساط فضا-زمان

این تئوری ثابت می‌کند که جهان ما سریعتر از سرعت نور در حال انبساط است. در این شرایط، نور در‌حال کشش و تبدیل به امواج مادون قرمز، مایکروویو و امواج رادیویی است، که توسط چشم انسان قابل تشخیص نیستند و از آنجا که قابل شناسایی نیستند، با چشم غیر‌مسلح، تیره (سیاه) به نظر می‌رسند.

نقش ستاره‌ها در تاریکی فضا

ستاره‌ها نور را در همه رنگ‌ها، حتی رنگ‌هایی که برای چشم انسان قابل مشاهده نیستند، مانند ماورا بنفش یا مادون قرمز ساطع می‌کنند و اگر می‌توانستیم طیف مایکروویو را ببینیم، تمام فضا می‌درخشید.

نقش فضای بین ستاره‌‌ای در تاریکی فضا

دقت کنید که آسمان زمین آبی است، زیرا مولکول‌های تشکیل دهنده جو (از جمله نیتروژن و اکسیژن) بسیاری از طول موج‌های تشکیل دهنده نور آبی و بنفش را از خورشید در همه جهات پخش می‌کنند.

از طرفی دیگر، ما رنگ‌ها را به این دلیل میبینیم که نور به چشم ما باز می­‌تابد. اگر وسیله‌ای بتواند طیف‌های مختلف نور را بازبتاباند، آن را سفید می‌بینیم. زمانیکه رنگ‌های مختلف را می‌بینیم، این امر بدین دلیل است که فقط بخشی از طیف نور قابل رویت بازتابانده می­‌شود و باقی توسط وسیله مورد نظر جذب می‌شوند. بر روی زمین، این پدیده دلیل آبی بودن آسمان و سفیدی ابرها است.

از آنجا که فضا، خلا تقریبا کاملی است یعنی ذرات بسیار کمی دارد. در فضای بین ستاره‌ها و سیارات تقریبا چیزی وجود ندارد که بتواند نور را به چشم ما برساند و بدون رسیدن نور به چشم، آن‌ها را سیاه می‌بینیم.

پیشنهاد مطالعه: مطلب مکان‌های مرموزی که در گوگل‌مپ نشان داده نمی‌شوند! را بخوانید.

با نگاه کردن به اقوام مختلفی که در طول تاریخ زندگی کرده‌‌اند، می‌بینیم که آن‌ها به روش‌های مختلف از خط استفاده می‌کردند. در این میان شاید یکی از عجیب‌ترین خطوط و طراحی‌هایی که شناخته شده است، خطوط بومیان اهل پرو باشد، که روی صحرا بی‌آب و علف کشیده شده است. با مجله دلتا همراه باشید تا درباره خطوط صحرای نازکا که یکی از جالب‌ترین جاذبه‌های دنیا است، بیشتر بدانید.

خطوط صحرای نازکا

در این بیابان بزرگ در مساحتی حدود ۵۰۰ کیلومتر مربع، صدها خطوط مختلف را می‌بینید که به شکل‌های خطوط هندسی، انسان، حیوانات و حشرات کشیده شده‌ٰ‌‌‌اند. این نقاشی‌ها آنقدر وسعت زیادی دارند که نمی‌توان مثل دیگر جاذبه‌ها شکل نهایی آن‌ها را از روی زمین درک کرد. بلکه باید از روی ارتفاع، شکل این خطوط را تشخیص دهید.

ممکن است بپرسید این شیارها را چه کسی با این دقت طراحی کرده است؟ این شکل‌ها هنر مردمانی از تمدن نازکا است که در بین سال‌های ۴۰۰ پیش از میلاد، تا ۶۵۰ میلادی در این منطقه زندگی می‌کردند.

شاید برای شما جالب باشد که بدانید بزرگ‌ترین نقاشی این منطقه، حدود ۲۷۰ متر طول دارد. دلیل اینکه بعد از این همه سال در اثر فرسایش‌های مختلف از بین نرفته‌اند، این است که در این منطقه که یکی از خشک‌ترین نقاط زمین است، باد خیلی کمی می‌وزد و شرایط آب و هوایی‌ ثابت است.

کفِ صحرای نازکا توسط لایه‌ای از سنگریزه‌های آهن اکسید به رنگ فندقی تیره پوشیده شده است. مردم این منطقه برای ایجاد حکاکی‌ها، حدود ۳۰ تا ۴۰ سانتی‌‌متر از لایه بالایی این سنگ‌ها را برش می‌زدند، تا ماسه روشن زیر آن‌ها نمایان گردد. آن‌ها احتمالا کار حکاکی را با مدل‌های کوچک شروع کرده و سپس با دقت فراوان اندازه مدل‌ها را افزایش داده‌‌‌اند.

چرا این اشکال کشیده شده است؟

نظریه‌های مختلفی درباره اینکه چرا این خطوط کشیده شده است وجود دارد. جنجالی‌ترین آن‌ها، نظریه اریک فون دنیکن است.

او گفته است، احتمالا این خطوط، فرودگاهی برای سفینه‌های فضایی آدم فضایی‌ها بوده است! اما بسیاری عقیده دارند که انگیزه‌ای مذهبی پشت این کار مردمان آن زمان وجود داشته. بطوری که آن‌ها قصد داشتند شکل‌هایی را به وجود بیاورند که فقط خداوند از آسمان بتواند آن‌ها را ببیند.

پژوهش‌های جدید نیز نشان می‌دهند که هدف از طراحی خطوط نازکا با آب در ارتباط بوده است. آب در نواحی خشک مانند دشت ساحلی پرو یک کالا بسیار ارزشمند محسوب می‌شود.

البته حکاکی‌های این منطقه به‌عنوان سیستم آبرسانی یا راهنما یافتن آب استفاده نمی‌شده‌اند، بلکه بخشی از مراسم مذهبی مردم نازکا بوده‌اند و با این کار از خدای خود می‌خواستند تا میزان بارش باران را افزایش دهد.

پیشنهاد مطالعه: مطلب آداب و رسوم عجیبی که قطعا شما را متعجب خواهند کرد! را مطالعه کنید.

به زودی قرار است این آسانسور فضایی به مرحله عملیاتی برسد و در ایستگاه فضایی بین المللی مورد استفاده قرار گیرد. در این مطلب از مجله دلتا به این آسانسور فضایی خواهیم پرداخت و تحقیقات و تلاش‌های محققان ژاپنی برای ساخت یک بالابر مینیاتوری را بررسی خواهیم نمود.

ساخت آسانسور فضایی در ابعاد مینیاتوری

از دهه‌های گذشته تاکنون، انسان برای خروج از جو زمین از موشک‌هایی با سرعت بسیار زیاد استفاده می‌کند که این کار هزینه بسیار بالایی دارد و رسیدن به سرعت مناسب جهت غلبه بر جاذبه و خروج از جو زمین به سوخت و انرژی زیادی نیاز دارد.

علاوه بر این فضانوردانی که برای این کار انتخاب می‌شوند باید آمادگی بدنی بالایی داشته باشند تا بتوانند فشار ناشی از این سرعت را تحمل کنند. اما محققان ژاپنی از روش‌های محدود قدیمی پا را فراتر گذاشته‌اند و به فکر ساخت یک آسانسور فضایی برای رفت و آمد به خارج از جو زمین هستند.

اگر اجرای این پروژه موفقیت آمیز باشد یکی از تصورات علمی تخیلی انسان‌ها به حقیقت خواهد پیوست و رفت و آمد به فضا از طریق کانال‌هایی شبیه به آسانسور انجام خواهد شد. محققان برای تست این ایده از یک جفت ماهواره کوچک استفاده کرده‌اند و این ماهواره‌ها در مسیر حرکت خود به سمت ایستگاه فضایی بین المللی هستند.

در روز ۲۲ سپتامبر در ساعت ۱:۵۲ دقیقه بعد از ظهر، آزانس اکتشافات فضایی ژاپن از جزیره تانگاشیما یک موشک به فضا پرتاب کرد که حاوی تجهیزات پروژه STARS-Me بود.

پروژه STARS-Me

پروژه STARTS-Me که مخفف عبارت Space Tethered Autonomous Robotic Satellite Mini Elevator (آسانسور فضایی با ماهواره‌های رباتی خودکار متصل به هم) توسط محققان دانشگاه شیزوکا در ژاپن ساخته شده است و ترکیبی از دو ماهواره کوچک ده سانتی‌متری مکعبی شکل است که به وسیله یک کابل ده متری به هم متصل هستند و یک ربات کوچک نیز نقش یک خودرو را در این آسانسور بازی خواهد کرد.

این ربات کوچک ابعادی برابر با سه در شش سانتی متر دارد که می‌تواند با موتور خود روی کابل اتصالی دو ماهواره حرکت کند. وقتی دو ماهواره در فضا معلق هستند این ربات کوچک می‌تواند روی کابل، بالا و پایین برود.

پیش از این نیز پروژه‌های مشابهی در این مورد انجام گرفته بود و ماهواره‌هایی که با کابل به هم متصل شده بودند به فضا ارسال شدند اما پروژه STARS-Me اولین پروژه‌ای است که حرکت روی کابل‌های اتصالی را آزمایش می‌کند.

اگر نمونه اصلی این پروژه در اندازه‌هایی واقعی ساخته شود می‌تواند مسیر ارتباطی بین زمین و ایستگاه‌های فضایی باشد و از این طریق بتوان فضانوردان و لوازم مورد نیاز ایستگاه‌ها را به فضا ارسال کرد.

واضح است که آسانسور فضایی بسیار سریع‌تر و کم هزینه‌تر از پرتاب موشک است و دانشمندان از اواخر قرن نوزدهم رویای چنین پیشرفتی را در سر داشته‌اند اما محدودیت‌های تکنولوژی، مانع از تحقق بخشیدن به این رویا بوده است.

تحقق یک رویا

حال به نظر می‌رسد که محدودیت‌های تکنولوژیکی در حال از میان رفتن هستند و محققان ژاپنی از شرکت اوبایاشی امیدوار هستند که تا سال ۲۰۵۰ بتوانند نسخه واقعی این آسانسور فضایی را بسازند. این آسانسور فضایی ارتفاعی برابر ۹۶ هزار کیلومتر خواهد داشت و از لوله‌های کربنی ساخته خواهد شد که از یک سو به مرکزی در زمین روی اقیانوس بطور شناور متصل خواهند شد و از سوی دیگر به ایستگاه فضایی خواهند رسید.

محققان ژاپنی معتقدند اگرچه هنوز سطح پیشرفت تکنولوژی با تحقق این ایده فاصله دارد اما برنامه آن‌ها واقع بینانه است و اگر پروژه STARTS-Me موفقیت آمیز باشد می‌توان آن را گامی هر چند کوچک برای تحقق این رویای دست نیافتنی دانست.

پیشنهاد مطالعه: مطلب خودرو برقی خورشیدی اپرتا را در مجله دلتا بخوانید.